ای ساقیا مستانه رو

آن یار را آوازه ده

گر او نمی آید بگو

افتادام در گوی تو
پیچیدام در موی تو

قفس دیدام رهتیی یادام آمد

تور رفتی،بی وفایی یادام آمد

چو بانگ ناله در کوچه پیچید

چکید اشکم جدایی یادام آمد

من آن خنجر به پهلویم که دردام را نمی گویم

به زیر ضربه های غم نیافتد غم به ابرویم

مرا اینک گر خواهی دلت را آشنام کن

من آن نشکستنی هستم بیا وامتحانم کن

 چند تکیه آرزو

کاش زندگی فرصت دهد

گاهی از پروانه یاد کنیم

کاش بخشی از زمان خویش را

وقف صحبت کردن شادی کنیم

کاش وقتی آسمان بارانی است

از زلال چشمهایش تر شویم

کاش دلتنگ شقایق ها شویم

به نگاه سرخشان عادت کنیم

کاش وقتی که شب تنها می شویم

با خدای یاس ها خلوت کنیم

وقت پاییز از هجوم دست باد

کاش مثل پونه ها پرپر شویم

کاش هرشب با دو جرعه نور ماه

چشم های خفته را رنگی کنیم

فاصله های میان خویش را

باخطوط دوستی مبهم کنیم